mireille buldeo rai - (nog niet helemaal af)

Portret van Mireille, poserend voor twee van haar schilderijen.

Voor mij persoonlijk gaat Keti Koti over het feit dat een deel van mijn voorouders werd bevrijd van de slavernij en dat er daarna Hindoestanen en Chinezen werden gevonden om in Suriname te komen werken. Deze ingewikkelde geschiedenis heeft mij voortgebracht: ik ben een kind van diverse culturele vermengingen.
Ik besteed er aandacht aan sinds ik erover hoorde. Dat was toen ik in Amsterdam kwam wonen en hoorde dat er een viering was op het Surinameplein. Het precieze jaartal weet ik niet meer.

Op de eerste juli kleed ik me niet anders dan anders. Meestal naar de officiële toespraken en soms ook naar de feestelijkheden daarna. Ik heb één keer meegelopen met de Bigi Spikri. 

Heb ook een keer opgetreden als dichter op het podium van Jerry Afriyie. 

Helaas deel ik het vieren van Keti Koti verder met niemand binnen mijn familie. Maar sinds kort is er wel meer openlijk belangstelling. Er is onderzoek gedaan en we weten iets meer over een van onze voorouders, ex-slavin Antje. Dit gaat terug tot ongeveer 1814. Dit vind ik heel fijn om te weten. 

Sinds lange tijd ben ik er voorstander van dat Keti Koti een nationale feestdag wordt, zodat "witte" Nederlanders begrijpen hoe verbonden onze geschiedenis is en begrijpen wie Surinamers zijn en waarom ze in Nederland zijn.

Hierbij een liedtekst die ik samen met Marieken van Nieuwpoort heb geschreven naar aanleiding van boeien die in het Tropenmuseum te zien zijn:

 

Geketend

 

Jongen rent vrij 

schatert over het dorpsplein

Stoeien met zijn vrienden de toekomst onbevreesd

 

Een leven vol verlangen 

alles nog onbevangen een toekomst voor zich. 

Hij heeft nog een alle tijd.

Maar toen een dag geheel onverwacht 

de overmacht het was teveel

 

Ineens een zwarte ketting om zijn pols en zijn voet. 

Ronddrijven in stront en in zijn eigen bloed 

Hij weet bij God niet meer waar hij is en 

hij weet bij God niet meer wat hij moet 

 

Op het schip ze sleurden hem mee liefdeloos weggevoerd 

bestemming onbekend weggerukt van zijn land 

weggerukt van zijn moeders hand

Gebrandmerkt voor het leven 

Zijn leed, zijn leven, hun om het even

 

Hij geeft het op 

verweer neergeslagen

Verzet geen zin 

zijn dromen vervagen 

 

Weken niks anders dan gekots en geklots 

naakte lichamen geketend 

gebutst en gebotst 

zonder daglicht tussendeks 

gebukt en bezweet 

uitgebuit een zweep en harder vooruit

 

Zwarte ketting om zijn pols en zijn voet. 

Ronddrijven in stront en in zijn eigen bloed 

Hij weet bij God niet meer waar hij is en 

hij weet bij God niet meer wat hij moet

 

Jongen rende vrij 

schaterde  over het dorpsplein

Stoeide met zijn vrienden

De toekomst onbevreesd

 

* * * * * * * * 

 

Mireille Buldeo Rai
Docent NT2, dichter / performer en beeldend kunstenaar.
Geboren in 1968 in Paramaribo, Suriname.
Woont in Amsterdam

 

 

 

 

IJzeren voetboei (bron: Tropenmuseum)

De doekjes met tekst bij Mireilles verhaal ga ik binnenkort in overleg met Mireille schilderen. Ook de keuze van het materiaal waarmee ik de inkt ga maken gaan we samen bepalen.